روضه ( اشعار علی اکبر لطیفیان)

[Heavenly.89]

پرده کعبه

گریه مکن اِنَّ...اصطفایی را که می بوسی
پیغمبر وقت جدایی را که می بوسی

آه تو را آخر در آوردند، ابراهیم!
در خیمه اسماعیلـهایی را که می بوسی

باور کن آهوی نجیبت بر نمی گردد
بی فایده است این ردپایی را که می بوسی

بگذار لبهایت حسابی توشه بردارند
شاید بریزد جای جایی را که می بوسی

تا چند لحظه بعد "بابا" هم نمی گوید
این خوش صدای کربلایی را که می بوسی

یاد شب دامادی اش یک وقت می افتی
با گریه این زلف حنایی را که می بوسی

یعنی کتاب توست ترتیبش بهم خورده؟!
این صفحه های جابجایی را که می بوسی!

تو در طواف کعبه ی پاشیده ات هستی
پس پرده ی کعبه است عبایی را که می بوسی

[Heavenly.89]

فاطمه(س) پروانه ی مدار خودش بود
منحصراْ تحت انحصار خودش بود

فاطمه(س) مخدوم خویش و خادم خویش است
کعبه ی خود بود و پرده دار خودش بود

نان کسی بر لبش حلال نباشد
فاطمه(س) هر روز نان بیار خودش بود

روح خودش را گرفت در تن خود ریخت
خلقت زهرا در اختیار خودش بود

گفت: اَنا مِن فاطمةُ ، فاطمه مِنّی
فاطمه(س) پس سالها کنار خودش بود

اینکه ولایت چنین به نام علی(ع) شد
کار علی(ع) هم نبود ، کار خودش بود

هیچ زمان رو نزَد به غیرت شمشیر
تکیه ی زهرا(س) به ذوالفقار خودش بود

[][][]

نَه که بخواهد نبی(ص) مقام بگیری
بوسه به دست تو افتخار خودش بود

نیست عجب گر علی(ع) به خاک تو افتاد
چونکه مزار تو نَه ، مزار خودش بود