متن ترانه های زنده یاد فرهاد

[lovely_girl]

اینجا بر تخته سنگ
پشت سرم نارنج زار
رو در رو دریا مرا میخواند
سر گردان نگاه میکنم
می آیم میروم
آنگاه در میابم
که همه چیزیکسان است و با این حال نیست
آسمان روشن آبی
کنون ابر و ملال انگیز
سپید پوشیده بودم با موی سیاه
اکنون سیاه جامه ام با موی سپید
می آیم میروم
می اندیشم که شاید خواب بوده ام
می اندیشم که شاید خواب دیده ام
عطر برگهای نارنج
چون بوی تلخ خوش کندور
رو در رو دریا مرا میخواند
می اندیشم که شاید خواب بوده ام
میاندیشم که شاید خواب دیده ام
اما همه چیز یکسان است و با این حال نیست
آسمان روشن آبی
کنون ابر و ملال انگیز
سپید پوشیده بودم با موی سیاه
اکنون سیاه جامه ام با موی سپید
می آیم میروم
می اندیشم که شاید خواب بوده ام
می اندیشم که شاید خواب دیده ام

[lovely_girl]

شنبه روز بدی بود روز بی حوصلگی
وقت خوبی كه می شد غزلی تازه بگی
ظهر یكشنبه ی من جدول نیمه تموم
همه خونه هاش سیاه روی خونه جغد شوم
صفحه ی كهنه ی یادداشتای من
گفت دوشنبه روز میلاد منه
اما شعر تو میگه كه چشم من
تو نخ ابر كه بارون بزنه
آخ اگه بارون بزنه
آخ اگه بارون بزنه
غروب سه شنبه خاكستری بود
همه انگار نوك كوه رفته بودن
به خودم هی زدم از اینجا برو
اما موش خورده شناسنامه ی من
عصر چهار شنبه ی من عصر خوشبختی ما
فصل گندیدن من فصل جون سختی ما
روز پنجشنبه اومد مثه سقاهك پیر
رو نوكش یه چیكه آب گفت به من بگیر بگیر
جمعه حرف تازه ای برام نداشت
هر چی بود پیش تر از این ها گفته بود.

[lovely_girl]

شبی تاریک ، در دشت تنها صفیر گلوله در جاده تنها نفیر باد

در دوردست نور ستاره ها به خاموشی میگراید .

شبی تاریک میدانم بیداری و در بستر جوانی ات پنهانی اشکهایت را پاک میکنی

چقدر عمق چشمان شیرینت را دوست دارم . چقدر دوست دارم و میخواهم چشمانت را

شب تیره ما را از هم جدا میکند و میان ما

دشتی تاریک و هولناک دامن گسترده

تو را باور میکنم و همین باور

در بارانی از گلوله ها جانم را نجات بخشیده

در این نبرد مرگ بار خوشحال و آرامم

چون میدانم هر چه که مرا پیش آید تو با عشق استقبالم خواهی کرد

از مرگ نمی هراسم بارها بس بسیار با او روبرو شدم واکنون

گویی برابرم می رقصد و می رقصد

تو به انتظارم هستی ، همسرم و در بستر جوانیت بیدار

و برای همین میدانم که هیچ اتفاقی برایم نخواهد افتاد
و برای همین میدانم که هیچ اتفاقی برایم نخواهد افتاد

[lovely_girl]

هر چند ز كار خود خبر دار نیم
بیهوده تماشاگر گلزار نیم
بر حاشیه كتاب چون نقطه شك
بیكار نیم ،اگرچه در كار نیم
امروز در این شهر چو من یاری نیست
اورده به بازرا و خریداری نیست
ان كس كه خریدار بدو رایم نیست
وانكس كه بدو رای خریدارم نیست

[lovely_girl]

رُستنی ها کم نیست...
من و تو کم بودیم
خشک و پژمرده و تا روی زمین خم بودیم
گفتنی ها کم نیست
من و تو کم گفتیم
مثل هذیان دم مرگ
از آغازچونین در هم و برهم گفتیم
دیدنی ها کم نیست
من و تو کم دیدیم
بی سبب از پاییز جای میلاد اقاقی ها را پرسیدیم
چیدنی ها کم نیست
من و تو کم چیدیم
وقت گل دادن عشق
روی دار قالی بی سبب
حتی
پرتاب گل سرخی را ترسیدیم
خواندنی ها کم نیست
من و تو کم خواندیم
من و تو ساده ترین شعر
سرودن را در معبر باد
با دهانی بسته واماندیم
من و تو کم بودیم
من و تو اما........
در میدان ها..
اینک اندازه ما می خوانیم
ما به اندازه ما می بینیم
ما به ما می چینیم
ما به اندازه ما می گوییم
ما به اندازه ما می روییم
من و تو کم...نه که باید
شب بی رحم و گل مریم
بیداری شبنم باشیم...............
من و تو خم نه و درهم نه و کم هم نه که...می باید با هم باشیییم
من و تو حق داریم ، در شب این جنبش
نبض آدم باشیم ؛
من و تو حق داریم ،
که
به اندازه ما هم شده با هم باشیم...................
گفتنی ها کم نیست..........

[lovely_girl]

گرم و زنده بر شنهای تابستان
زندگی را
بدرود خواهم گفت!
گرم و زنده بر شنهای تابستان
زندگی را بدرود خواهم گفت
تا قاصد میلیون ها لبخند گردم تابستان مرا ...
در بر خواهد گرفت و دریا دلش را خواهد گشود...
زمان در من خواهد مرد و من بر زمان خواهم خفت.

[lovely_girl]

یهِ شبِ مهتاب‌
ماه‌ میاد تو خواب‌
منو می‌بره‌
تهِ اون‌ دره‌
اون‌ جا كه‌ شبا
یكه‌ و تنها
تك‌ درختِ بید
شاد و پُرامید
می‌كنه‌ به‌ ناز
دَستشو دراز
كه‌ یه‌ ستاره‌
بچكه‌ مثِ
یه‌ چیكه‌ بارون‌
به‌ جایِ میوه‌ش‌
نوكِ یه‌ شاخه‌ش‌
بشه‌ آویزون‌...
(۳)
یه‌ شبِ مهتاب‌
ماه‌ میاد تو خواب‌
منو می‌بره‌
از تویِ زندون‌
مثِ شب‌پره‌
با خودش‌ بیرون‌،
می‌بره‌ اون‌ جا
كه‌ شبِ سیا
تا دمِ سحر
شهیدایِ شهر
با فانوسِ خون‌
جار می‌كشن‌
تو خیابونا
سرِ میدونا:
«- عمو یادگار!
مردِ كینه‌دار!
مستی‌ یا هشیار
خوابی‌ یا بیدار؟»

مستیم‌ و هشیار
شهیدایِ شهر!
خوابیم‌ و بیدار
شهیدایِ شهر!
آخرش‌ یه‌ شب‌
ماه‌ میاد بیرون‌،
از سرِ اون‌ كوه‌
بالایِ دره‌
رویِ این‌ میدون‌
رد می‌شه‌ خندون‌
یه‌ شب‌ ماه‌ میاد
یه‌ شب‌ ماه‌ میاد

[lovely_girl]

وقتی كه من بچه بودم

پرواز یك بادبادك

می بردت از بام های سحر خیزی ی پلك

تا

نارنجزاران خورشید

آه

آن فاصله های كوتاه

وقتی كه من بچه بودم

خوبی زنی بود

كه بوی سیگار میداد

و اشكهای درشتش

از پشت آن عینك ذره بینی

با صوت قرآن می آمیخت

وقتی كه من بچه بودم

آب و زمین و هوا بیشتر بود

و جیرجیرك

شبها

در متن موسیقی ماه و خاموشی ژرف

آواز می خواند

وقتی كه من بچه بودم

لذت خطی بود

از سنگ

تا زوزه آن سگ پیر رنجور

آه

آن دستهای ستمكار مظلوم

وقتی كه من بچه بودم

می شد ببینی

آن قمری ناتوان را

كه بالش

زین سوی قیچی

با باد می رفت

می شد

آری

می شد ببینی

و با غروری به بیرحمی بی ریایی

تنها بخندی

وقتی كه من بچه بودم

در هر هزاران و یك شب

یك قصه بس بود

تا خواب و بیداری خوابناكت

سرشار باشد

وقتی كه من بچه بودم

زور خدا بیشتر بود

وقتی كه من بچه بودم

بر پنجره های لبخند

اهلی ترین سارهای سرور آشیان داشتند

آه

آن روزها گربه های تفكر

چندین فراوان نبودند

وقتی كه من بچه بودم

مردم نبودند

وقتی كه من بچه بودم

غم بود

اما

كم بود

[lovely_girl]

خواب در بیداری

اینجا بر تخت سنگ، پشت سرم نارنج زار

رو در رو دریا مرا می خواند، سرگردان نگاه می کنم

می آیم، می روم، آنگاه در می یابم که...

همه چیز یکسان است و با این حال نیست

آسمان روشن و آبی، کنون ابرو ملال انگیز

سپید پوشیده بودم با موی سیاه

اکنون سیاه جامه ام با موی سپید

می آیم، می روم، می اندیشم که شاید خواب بوده ام

می اندیشم که شاید خواب دیده ام

خواب بوده ام، خواب دیده ام

عطر برگهای نارنج چون بوی تلخ خوش کندر

رو در رو دریا مرا می خواند،

می اندیشم که شاید خواب بوده ام

می اندیشم که شاید خواب دیده ام

خواب دیده ام، اما همه چیز یکسان است و با این حال نیست

آسمان روشن و آبی، کنون تلخ و ملال انگیز

سپید پوشیده بودم با موی سیاه

اکنون سیاه جامه ام با موی سپید

می آیم، می روم، می اندیشم که شاید خواب بوده ام

می اندیشم که شاید خواب دیده ام

خواب بوده ام، خواب دیده ام

همه چیز یکسان است و با این حال نیست !

[lovely_girl]

بانوی گیسو حنایی ام،

تورا دوست دارم چون لحظه شوق

در گشودن هدیه ای که نمی دانم چیست

دوستت دارم

چون غوغای درون و لرزش دست و دل در آستانه دیداری

دوستت دارم

چون گفتن شکر خدا زنده ام

گفتی: اگر تو را از دست دهم، خواهم مرد

نه تو زنده می مانی

یاد من چون دودی سپید در باد محو خواهد شد و تو خواهی ماند

بانوی گیسو حنایی ام

بانوی قلب من

عمر اندوه در قرن ما یک سال بیش نیست